O firmie     |     Współpraca     |     Kontakt     |     Lokalizacja     |     Galeria    
SKLEPY INTERNETOWe by Cube Art
A K T U A L N O Ś C I
O PRODUKCIE
Powłoka Efect-Art
Gzymsy
Listwy, podparapetniki, fasety
Bonie i kolumny
Czapy, daszki
Izolacje termiczne, akustyczne, nietypowe...
Reklama 3D
Katalogi i cennik
WIZUALIZACJE
Porównanie właściwości powłok
Ochrona przed ptakami
Elementy i detale architektoniczne A-O
Elementy i detale architektoniczne P-Z
Zwrot podatku VAT
Montaż sztukaterii
UMÓW SPOTKANIE !
Jak zamówić?
Dystrybutorzy i Partnerzy
WYPOCZYNEK z Cube Art
Ogólnopolski konkurs Modernizacja Roku
Elementy i detale architektoniczne A-O

ELEMENTY I DETALE ARCHITEKTONICZNE
Abakus – najwyższa część głowicy kolumny w formie czworokątnej płyty.
Aediculaedykuł – miniaturowa budowla zwieńczająca szczyt, model architektoniczny lub motyw dekoracyjny.
Akroterionnaszczytnik – dekoracyjny element wieńczący wierzchołek i boczne narożniki frontonu, w formie palmety, wolut, posągu, urny.
Alfaria – w architekturze mauretańskiej Hiszpanii drewniany, zdobiony strop.
Amorek – przedstawienie nagiego uskrzydlonego chłopczyka, popularny motyw dekoracyjny, także postać aniołka w sztuce kościelnej.
Aneks – element architektoniczny uzupełniający większą całość.
Anta – Anty – zakończenie wysuniętego muru w postaci filaru, lub prostokątne, narożne kolumny tworzące frontowe zakończenie bocznych ścian starożytnych świątyń.
Aplika – architektoniczny elementy dekoracyjny z innego materiału niż pozostała część budowli.
Archiwolta – łuk dekoracyjny, obramiający czoło arkady, portalu lub innego zamkniętego łukiem otworu i wsparty na małym gzymsie.
Architrawepistyl – pierwszy element belkowania w kolumnach.
Arkada – element składający się z dwóch podpór (filarów, kolumn) połączonych łukiem, spiętym w środku kluczem.
Arkatura – ornament składający się z szeregu małych arkad, umieszczany zwykle pod gzymsem wieńczącym ścianę.
Atlantatlas, telamon – podpora w formie posągu mężczyzny dźwigającego na ramionach element architektoniczny (belkowanie, balkon), może być zwieńczeniem portalu.
Attyka – ścianka wieńcząca budynek, zasłaniająca dach, często z dekoracją. Zabezpieczała też sąsiednie budynki w przypadku pożaru.
Baldachim – element w kształcie wieżyczki lub Aediculi nadwieszony lub wsparty (kolumny, posągi, nagrobki, stalle, konfesjonały).
Balkon – wystająca przed fasadę płyta z balustradą lub pełną obudową, często zdobiona, z drzwiami do wnętrza. Piętro widowni kina, teatru, opery, filharmonii.
Baza – podstawa kolumny, filara lub pilastra, często profilowana.
Biforybiforium – okna arkadowe lub przeźrocze, przedzielone smukłą kolumienką.
Biustpopiersie – rzeźba lub płaskorzeźba przedstawiająca główną część postaci – głowę i część piersi.
Belkowanieentablatura – zespół belek ułożonych w jednej płaszczyźnie.
Blankikrenelaż – zwieńczenie murów obronnych, wież, baszt i innych budowli w kształcie szeregu sterczyn z prześwitami.
Blenda – ślepe okno lub arkada, stanowiące element dekoracyjny elewacji.
Boniowanierustykowanie – rodzaj dekoracji lica muru, ciosy lub płyty okładzin mają profilowane krawędzie, a ich powierzchnie mogą być płaskie lub wypukłe o różnorodnych fakturach.
Bukranion – element dekoracyjny w kształcie głowy lub czaszki byka, ozdobionej wstęgami i girlandami.
Celosia – w architekturze Hiszpanii ażurowa dekoracja wypełniająca okno.
Cokół – najniższa nadziemna część budynku lub elementów architektonicznych (np. kolumny, portalu, filaru), także rzeźby, pomnika, stanowiąca ich podstawę konstrukcyjną i optyczną.
Echinus – dolna część głowicy kolumny greckiej (doryckiej lub toskańskiej) w kształcie spłaszczonej okrągłej poduszki, łącząca trzon kolumny z abakusem.
Elewacja – lico budynku, jedna z zewnętrznych jego ścian wraz ze wszystkimi występującymi na niej elementami architektonicznymi i dekoracyjnymi – elewacja z głównym wejściem nosi nazwę fasady.
Emporatrybuna – rodzaj galerii lub trybuny wspartej na filarach lub kolumnach, głównie w kościołach.
Entasis – lekkie wybrzuszenie kolumny.
Esownicasima, cyma – faliste zwieńczenie budynku w kształcie litery S pomiędzy sterczynami.
Fasada – główna, frontowa elewacja budynku, wyróżniająca się bogatszą kompozycją architektoniczną i dekoracyjną.
Faseta – ukośne ścięcie graniastej krawędzi naroża budowli lub wklęsły narożnik między ścianami.
Filar – pionowa podpora o przekroju wielobocznym lub okrągłym.
Flizy – płyty z kamienia, terakoty lub szkła służące do wykładania ścian i podłóg.
Frontonprzyczółek, szczyt – trójkątne zwieńczenie fasady lub ryzalitu budynku, także portalu lub okna.
Fryz – element górnego belkowania kolumn, zazwyczaj dekorowany tryglifami, metopami.
Geison – płyta gzymsowa – gzymsu głównego.
Gipsatura – ozdoba architektoniczna z gipsu, przeważnie we wnętrzach, np. gipsatura na suficie.
Glif – płaskie, skośne ścięcia ościeży okiennych i drzwiowych, wykonane w grubych murach w celu poszerzenia przejścia lub uzyskania większego dopływu światła.
Głowicakapitel – najwyższa, wieńcząca część kolumny, filara lub pilastra.
Gont – deszczułki klinowe z drewna, służące do krycia dachów.
Gurt – płaski łuk podsklepienny z cegły lub kamienia, wzmacniający sklepienie, często ozdobny.
Gzyms – poziomy, zwykle profilowany pas wysunięty przed lico muru, głowicy. Występują gzymsy zewnętrzne, koronujące, cokołowe, międzypiętrowe, naddrzwiowe, nadokienne, obramujące i wewnętrzne – zdobiące ściany, kominki, piece, sprzęty.
Gargulecrzygacz – ozdobne zakończenie u dołu rynny dachowej.
Herma – czworokątny słup. zwężony ku dołowi zwieńczony głową lub popiersiem.
Impost – kamienna płyta, ustawiona na filarze, jest oparciem dla sklepień, łuków lub żeber.
Kalatos – kapitel spoczywający na głowie kariatydy.
Kalenica – górna, pozioma krawędź dachu.
Kanefora – podpora architektoniczna w kształcie dziewczyny z koszem owoców lub kwiatów na głowie – odmiana kariatydy.
Kanelury – pionowe żłobki kolumn i filarów.
Kaptursmok – ozdobna, profilowana nakrywa na wylocie komina, obracająca się z wiatrem.
Kariatyda – podpora architektoniczna w formie posągu kobiety.
Kapnikokap – wysunięty brzeg dachu, daszek nad drzwiami, oknami.
Kapinosłzawnik – rowek w gzymsie, zapobiega ściekaniu wody po ścianie.
Kasetonskrzyniec – wgłębione pole wieloboczne w stropach, sklepieniach i kopułach, wykonane w drewnie, kamieniu lub stiuku, rzeźbione lub malowane.
Kluczzwornik – najważniejszy konstrukcyjnie element arkady lub przęsła sklepiennego, łuku, gwarantujący trwałość łuku (umieszczony w połowie łuku, często rzeźbiony).
Kokosznik – dekoracyjny szczyt w kształcie łuku w “ośli grzbiet” lub półkolistego, często spiętrzony w kilku rzędach. Charakterystyczny w architekturze ruskiej w XVI–XVII w.
Kolumna – pionowa podpora o przekroju kolistym, składa się z głowicy, trzonu i bazy. Wykonana najczęściej z kamienia lub innych materiałów (drewno, cegła, żeliwo, stal, żelbet), przeważnie jako monolit.
Koncha – półokrągłe sklepienie w kształcie przypominającym muszlę, lub ozdoba architektoniczna o tym kształcie.
Kondygnacja – część budynku zawarta między sąsiednimi stropami.
Kongelacja – ozdoba architektoniczna w kształcie sopla lodu.
Konsolakroksztyn, wspornik – element architektoniczno-rzeźbiarski podtrzymujący żebra sklepienne, gzymsy, rzeźby, zwykle bogato rzeźbiony.
Kora – posąg dużych rozmiarów stanowiący podporę architektoniczną.
Krepidoma – kamienna podstawa, spełniająca w greckim budownictwie rolę fundamentów.
Kudu – typowy element zdobniczy w architekturze indyjskiej, w formie podkowiastego łuku.
Kuros – posąg stojącego nagiego młodzieńca.
Kwadryga – rzeźba czterokonnego rydwanu stosowana jako zwieńczenie pomnika lub fasady budowli.
Kwiatonfleuron – element dekoracyjny (zwykle kamienny) w kształcie stylizowanych kwiatów lub liści, wieńczący szczyty, hełmy, pinakle, sterczyny i wimpergi.
Lapidarium – zbiór fragmentów zabytkowych detali architektonicznych i rzeźbiarskich.
Lizena – pionowy pas muru wystający nieznacznie z lica ściany, stosowany jako wzmocnienie ścian lub ozdoba.
Lukarna – okno z obudową występującą przed połać dachu, oświetlające poddasze.
Luneta – odcinek sklepienia, mieszczący przeważnie otwór okienny lub drzwiowy.
Łuk – forma architektoniczna wzmacniająca (kopuły, zadaszenia, ściany), tworząca dekoracyjne obramowania okien, drzwi itp.
Maswerk – rozeta o skomplikowanym rysunku, później rama do osadzania witraży, ozdabiająca okna.
Maszkaron – motyw dekoracyjny w postaci stylizowanej głowy ludzkiej (lub zwierzęcej), o zdeformowanych rysach.
Metopa – prostokątna płyta między tryglifami, często ozdobiona płaskorzeźbą.
Moduł – w architekturze – jednostka miary odpowiadająca wielkości określonego elementu architektonicznego, która służy do określania proporcji innych członów architektonicznych. W architekturze klasycznej – promień lub średnica kolumny u jej podstawy.
Modylion – rodzaj ozdobnego wspornika w postaci leżącej woluty, bogato profilowanej (zazwyczaj jako element podtrzymujący gzyms koronujący).
Mudejar – styl w architekturze i dekoracji rozwijający się w Hiszpanii od VIII do XVI w., będący wynikiem połączenia kultury muzułmańskiej i chrześcijańskiej, a charakteryzował się niezwykłym bogactwem dekoracji ornamentalnych.
Muszaraba – ozdobna krata drewniana przesłaniająca okna i balkony (głównie w architekturze islamu).
Mutuły – płyty ozdobne znajdujące się na spodniej płaszczyźnie gzymsu, umieszczane nad fryzem, charakterystyczne dla porządku doryckiego.
Narteks – kryty przedsionek przed wejściem do nawy w formie przybudówki.
Nawa – część kościoła między prezbiterium a kruchtą, przeznaczona dla wiernych.
Naczółki – zwieńczenie okien, zapobiegające zaciekaniu.
Nisza – wgłębienie, przeważnie w grubym murze.
Opaski – obramowanie okien o załamanych profilach.
Ortostaty – w architekturze Starożytnego Wschodu prostokątne płyty kamienne, zawsze pokryte reliefem, zdobiące i wzmacniające cokoły budowli monumentalnych.
Ostrołuk – ozdobny łuk powstały przez przecięcie się u szczytu dwóch odcinków okręgu koła.
 

O firmie     |     Współpraca     |     Kontakt     |     Lokalizacja     |     Galeria     Cube Art
62-800 Kalisz, ul. Godebskiego 31b
e-mail: biuro@cubeart.com.pl